Om nog even voort te borduren op mijn laatste weblog “contrast “ geef ik jullie nu een kijkje in de keuken van de Arlberg kids. De Russische elite maakt plaats voor lokale kindernuchterheid.
Het jaarlijkse uitje van de lokale basisschool in Pettneu( , een nabijgelegen dorpje ) voerde ook dit jaar weer naar de skipistes in Sankt Anton. De kleine lachebekjes met Tirools accent waren voor mij geen onbekenden. Ook vorig jaar was ik onderdeel van dit vrolijke kinderfestijn. Een welkome afwisseling na een paar weken príve les aan volwassenen. Dus voor mij geen vraag of ik weer als skilerares in de rij stond op maandag morgen om de bus uit Pettneu te verwelkomen. Een weekje even lekker gek doen, jaaaaa daar had ik zin in!
Samen met een paar andere collegas van onze afdeling “die rote skischule” transformeerden we onze rugzakken tot overlevingspaketten. Goede wijnen maken weer plaats voor skiwasser, kinder spagetti met ijs ipv tagliatelle met witte truffel en in plaats van lang na tafelen wordt er in de middagpauze meegedanst met “Hoppl… “,aankleedservice toegepast …en de rest van de tijd gevuld met het zoeken naar verloren handschoenen, skischoenen en helmen.., , snoeten gepoetst, wc deuren geopend, liedjes gezongen … kortom entertainment in het kwadraat, lees: dit is pas topsport!
Ten op zichte van andere kleine ski toeristjes komen de grote verschillen op de piste meteen naar voren . Deze kleine lokals weten hoe je moet “lift fahren”, snappen dat je een binding moet openen als je niet in kunt klikken, laten geen waterlanders vloeien bij een klein valletje maar staan meteen weer op, lachen en skiën weer verder. Elkaar helpen als er een stok of ski valt spreekt voor zich en tijdens het skiën is er echt sprake van een “bewegingsritme” in de beentjes. Het buigen en strekken van de knietjes is geen rariteit maar routine. Kort samengevat; er wordt echt geskied deze week en Input en feedback hebben zin. Ik voel mij op en top skilerares en mijn oefeningen lijken zonder of blikken of blozen meteen begrepen te worden. Geen vraagtekens op het voorhoofd en waarom doen we dit of dat gesputter… Deze jongens en meisjes zijn opgegroeid met Atomic, Fischer en Salomon dat is meer dan duidelijk.
Een paar bekende gezichtjes van vorige jaar schieten weer voorbij en de “ski technische “vooruitgang is verbluffend. Wellicht zit de nieuwe Mario Matt of Maria Riesch hiertussen verstopt, tenslotte zijn deze allemaal eens “ just for fun” begonnen.
Stabies, slalom, skirennen , schansjes, alles komt aan bod de winnaars mentaliteit is groot. Doorzettingsvermogen, karakter en instelling zijn af te meten in zo’n week. Ik geniet! Het kind in mij is snel ontdooid en de vele omhelzingen en klapzoenen tijdens het afscheid maken dat ik deze week met een heerlijk voldaan en tevreden gevoel af kan sluiten. Ook al kan niet iedereen een gouden medaille in ontvangst nemen tijdens het “abschlussrennen “voor mij zijn het allemaal winnaars.
Diana
...is skilerares en werkt in St. Anton am Arlberg in Oostenrijk
Popularity: 2
User offline!