Contrast

Ik heb een “vip “boeking voor de aankomende 3 dagen. Dit houdt eigenlijk in: 6 uur geboekt, een beetje skiën,  ( Zeer ) uitgebreid lunchen…. Té dure wijnen drinken…. Na tafelen… en daarna nog een beetje skiën. Vervolgens de  Einkehrswung in de aprés skihut… en als dit nog niet genoeg is uitgebreid dineren met nog meer dure wijnen en culinaire hoogstandjes als truffel en kaviaar. In Sankt Anton  is alles mogelijk. Het aanbod gasten bestaat uit een internationale mix. Lekker gevarieerd zou je zo kunnen zeggen. Af en toe voel ik mijn naast skilerares psycholoog, secretaresse en entertainer.

De rijke russen van vorige week hielden er wel van om met  de flappen te strooien.  Zo ontaarde mijn “vip boeking “bijna in een  terugvlucht per helicopter van Lech naar St. Anton, en dit slechts om de bergen te willen zien bij zonsondergang…… Helaas was de heli service op dat moment nog volop in actie voor degenen die deze benutten voor andere doeleinden, namelijk waarvoor een helicopter in een skigebied bedoelt is; juist ja om te  heliskiën of heliboarden. Niet als taxi shuttle….

Maar de Russische brigade was  niet snel tevreden en dus moest de “normale “taxi voor de gehele dag paraat staan. Taxichauffeur Martin uit het nabijgelegen st Jacob was tot zover slechts bekend met de wienerschnitzel keuken…. Dit kaliber gasten en deze ambiance waren  voor hem een ware verrassing.  Ook zijn rol werd binnen enkele minuten in een ander vorm gegoten en zo werd het a la minute laten bezorgen van een go pro camera en enkele andere handige gadgets ook op het takenlijstje gezet. ( lees: wees maar even gekke Henkie  )  Of ze de wereld kunnen kopen is misschien wel een juiste slogan voor deze weblog. In de Tiroolse bergcultuur is het knippen met je vingers echter niet gewaardeerd.  De elite wordt zeker goed begrepen in de wereld van het toerisme maar ook hier maakt de toon nu eenmaal de muziek.  En de toonsoort van mijn gasten werd menig “einheimischer “een beetje teveel.

Mijn functie op de piste fungeerde min of meer als gids….en ook al hoort deze normaliter de weg te wijzen, in dit geval was ik écht in het leven geroepen om te zorgen dat meneer en mevrouw Bogner bontkraag  een aangenaam vermaak hadden tussen de champagne pitstops door.  En ach laat ik nu eens multifunctioneel inzetbaar zijn en er een zeer flexibele werkhouding op na houden. Dat beetje “extra “service was te handelen voor heel even.

Toch begon het bla bla mij na verloop van tijd aardig te vervelen ….

Ook  fijn  was het dat ik na deze boeking weer “gewoon “kon lunchen met collegas bij het lokale bakkertje….. gasten les kon geven die zoveel dankbaarheid en waardering uitspraken na alle gedane oefeningen en lestechniek…. En vervolgens de werkdag afsloot wetende we skiën uiteindelijk allemaal in dezelfde bergen en zijn allemaal “mensen”.

Van zilveren lepel tot broodje in een servet. Dit is wat het beroep zijn extra dimensie meegeeft…. Geen dag is hetzelfde. En altijd wacht er weer een nieuwe verrassing.

In ieder geval voel ik hierdoor dat ik leef! En houd van mijn baan, van deze verrassingen, van dit contrast, van variatie en van deze kleurrijke momenten. 

Diana
.... is skilerares en blogt vanuit St.Anton Oostenrijk